tag:blogger.com,1999:blog-55674102011-04-21T16:03:03.339-07:00GisGolab MemoryGisGolab MemoryPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.comBlogger811100tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1140265663555266762006-02-18T04:24:00.000-08:002006-02-18T04:27:43.566-08:00پنجاه و دومین یادداشتهنوز هم خواب ميبينم!… تكه كاغذي در دست، در كوچههايم ميدوم. تو را ميبينم. ايستاده بر گذرگاهي، خندهاي بر لب. هنوز هماني. … بياعتنا ميگذري.من باز ميدوم. بر كنار پنجرهاي، نگاهي و … هماني.در سايهسار درختي يا حتي گلي! ايستادهاي و مغازلهاي. هماني. باز ميدوم.ميدوم و ميگريزم. سايه ميشوي. همان سايه ميشوي كه بودي، دور ميشوي، دور دور …ميايستم! آنقدر دويدهام كه ديگر Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1126702616295672712005-09-14T05:55:00.000-07:002005-09-14T05:56:56.300-07:00هشتمین شعربگو چه چاره كنمصداي بغض تو ميآيد از كرانه دورطنين هق هق من ميرود به همره بادنه در كلام تو يك واژه بليغ و سرودنه در روايت من يك نشان ز گفته شادبگو چه چاره كنمكه من ز چنگ جدايي نميشوم آزادبگو چه چاره كنمتو در سراي غمت خفتهاي به شهر غريبمنم به خانه خود در حصار تنهايينه در كوير خيالم اميد ديدن تونه در خزان تنم قدرت شكيباييتو اي ملامت محضچگونه پر بكشم كه در ميان ما كوهها و صحراهاستبيا Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1126610707619808972005-09-13T04:11:00.000-07:002005-09-13T04:27:14.900-07:00آغازی بر یک پایان... تو هنوز می گویی : برای آغاز هرگز دیر نیست و من به تو می گویم که خستگان و در راه ماندگان از تمامی آغازها بیزارند.تو هنوز پای می فشاری که : بنویس برای همه آنان که حرفی در دل و بغضی در گلو دارند و توانایی نوشتنشان نیست و من به تو می گویم، پس با این واژه های غیریب مانده ام چه کنم.تو هنوز می خواهی پوشالی کلبه ام را برافرازم بی واهمه از باد و من به تو می گویم این دوباره ساختن را Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1105283495848226622005-01-09T06:58:00.001-08:002005-09-13T04:08:45.856-07:00فصل سوم : من که آبی نبودم!مقدمهاي براي فصل سوم...شايد كه ما نيز عروسكهاي كوكي يك تقدير بوده ايم. نميدانم!نادر ابراهيم - «بار ديگر شهري كه دوست مي داشتم»دو فصل به پايان رسيد. براي من عمري به پايان رسيد.خاطرات گاهي، بدترين يادگاراني هستند كه از عمر درگذشته باقي ميمانند و من از اين يادگاران بسيار دارم.در آستانه سومين فصل داستانيم. فصلي تازه براي من. براي مني كه هرگز آبي نبودم!فصل سوم مجموعه دست Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1098038735785536722004-10-17T11:42:00.000-07:002004-10-17T11:45:35.786-07:00هفتمين شعر
بغض شعرم را شكست آواز تو
بي بي دل كشته سرباز تو
بر چكاد قاف مخمل پوش شعر
حسرت سيمرغ من پرواز تو
پيش درگاه تو چون ويران كدهست
هر چه ميسازد ترانهساز تو
شب هميشه نقطه پايان روز
هر شب آخر، شب آغاز تو
زير بارانها به بيداري گذشت
من برهنه، خرقه رو انداز تو
زخمه سازم به دست تو خوديست
من ولي بيگانهام با ساز تو
قفل هر در را كليدي محرم است
من Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1097609230050940632004-10-12T13:24:00.000-07:002004-10-12T12:27:10.050-07:00پنجاه و يكمين يادداشت
هميشه سياه نميپوشد. هميشه قداره نميكشد، هميشه مرا نميترساند، اما هميشه روزي خواهد رسيد كه بيايد. گاه آرام و گاه شتابان، به موقع و بي موقع، اما ميآيد.
ميآيد و به دنبال من ميگردد. ميگريزم. هميشه از هر چه سياهي بوده گريختهام. اما پيدايم ميكند. به من لبخند ميزند و با لبخند تهديدم ميكند. وعده ميدهد و قرار ميگذارد. نميآيد! سر قرار Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1097517938203733662004-10-11T11:02:00.000-07:002004-10-11T11:05:38.203-07:00پنجاهمين يادداشت
نوشتن براي من مرهم نيست! نوشتن براي من سرباز كردن دملهاي چركين نفرت است كه گاه به آرامي و گاه با سر و صدا و طوفاني بيرون ميريزد.
نفرت نيز تجربه سودمندي است كه امروز به كار ميآيد كه هر سلاح برنده را نيز بهر روزي ساختهاند.
من و نفرتم در كشاكش زندگي رنگ يافتهايم و جان گرفتهايم.
من و نفرت و كينه امروز آشنائيم و همخانه و
«بهار و Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1096490802412742472004-09-29T13:42:00.000-07:002004-09-29T13:46:42.413-07:00ششمين شعر
من نه هميشه خوب تو، من نه بدم نه بدترين
نه از تو كم، نه بيش از اين، نه اولين نه آخرين
نه از تبار شبنمم، نه از سلاله علف
من همگي سايه تو، تا شده بر روي زمين
بيخود تو بيخوديام، مستترين مست زمين
ميكدههاي بسته را، خسته نشسته در كمين
من نه به اندازه تو، من نه كم از قالب تو
من همه شعر و من غزل، صاحب شعري به يقين
غريبه تازه تو، صبحPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1091426713780161402004-08-01T23:03:00.000-07:002004-08-01T23:05:13.780-07:00چهل و نهمين يادداشت
روزي من بازخواهم گشت!
چه فرق دارد چه فصلي باشد. فصل بازگشت هميشه بهار است.
روزي بهاري بازخواهم گشت.
روزي براي سهم خواهي! روزي كه تو درماندهتر از هميشه به دنبال تكيهگاهي ميگردي، بازخواهم گشت. روزي كه تو به گذشته نگريسته باشي و انديشيده باشي كه من در تمامي اين سالها چه كردهام و چه بودهام، روزي كه دريافته باشي چيزي كه منPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1091270703891457072004-07-31T03:38:00.000-07:002004-07-31T03:50:34.973-07:00چهل و هشتمين يادداشت
پاسخ بهار را چه بدهم اگر از طراوت تو پرسيد؟!
به تابستان چه بگويم اگر از سرسبزي تو حكايتها داشت؟!
چگونه بگويم به پاييز از رفتن تو، اگر از سرمستي بازگشت سرود؟!
و زمستان ... چه بگويمش كه به انتظار تولد تو، همه طبيعت را لباس نو ميپوشاند؟!
چه پاسخ بدهم من به فصلها، ماهها و روزها كه لحظه به لحظه و گام به گام در كنار ما بودند و نظارهگرمان؟
..Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1084972075213586562004-05-19T06:04:00.000-07:002004-05-19T06:09:32.580-07:00در ميان دو فصل
پنجمين شعر
...
گاه ميانديشم،
خبر مرگ مرا با تو چه كس ميگويد؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا
از كسي ميشنوي، روي تو را
كاشكي ميديدم.
شانه بالا زدنت را،
- بي قيد -
و تكان دادن دستت كه،
- مهم نيست زياد -
و تكان دادن سر را كه،
- عجيب! عاقبت مرد؟
- افسوس!
- كاشكي ميديدم.
...
حميد مصدق - قسمتي از Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1082787416518102472004-04-23T23:16:00.000-07:002004-04-23T23:19:57.250-07:00من که در کشاکش زمانه رنگ باختهام.
من که سالها جدال مکرر شب و روز را به تماشا نشستهام.
من که در آستانه 31 سالگي به تماشاي کودکيهايم نشستهام.
امروز فرسوده تر از هميشه به اين ميانديشم
که باران نيز هميشه آلودگيها را نخواهد زدود.
...
پايان فصل دوم.
و فرصتي باز براي
استراحتي و تجديد نفسي براي من.
و نوشتن آنچه در انديشه داريد براي شما.
Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1081082404294494942004-04-04T05:40:00.000-07:002004-04-04T05:53:06.903-07:00چهل و هفتمين يادداشت
... كودك در آغوشم دست و پا ميزند. شيريني و حلاوت زندگيست اين كودك كه چون مادر روزگاراني را شادي ميبخشيد.
او را ميبينم. خندان از اين كه كودكش تنها كودكي شايد باشد كه سه پدربزرگ دارد و من در انديشه فرداي كودك كودك خويش ...
* * *
... گريان زانوي غم در بغل گرفتهايم و در گوشهاي نشستهايم. براي ما هيچكدام ديگر Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1080975046131608242004-04-02T22:50:00.000-08:002004-04-02T22:53:25.310-08:00چهل و ششمين يادداشت
ميدانم كه ديگر هرگز تو را نخواهم ديد. ميدانم.
و ميدانم تو حتي هرگز دلتنگ ديداري نخواهي شد.
ميدانم كه باز صفحهها خواهم نوشت. ميدانم.
و ميدانم تو ديگر هرگز آنها را نخواهي خواند.
ميدانم. خوب ميدانم.
آنچه را كه نميدانم اين است كه چگونه ما به اشارهاي، بنايي را فرو ريختيم كه بر استحكام آن ميشد قسم خورد و شاهد آورد.
نميدانم. افسوس Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1079341769273444952004-03-15T01:09:00.000-08:002004-03-15T01:12:36.060-08:00اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم.
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب.
اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار.
نرم نرمك ميرسد اينك بهار.
خوش به حال روزگار.
سال نو مبارك!Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1078646520143412792004-03-07T00:02:00.000-08:002004-03-07T00:04:13.076-08:00چهل و پنجامين يادداشت
در يك سو تويي، به طراوت شاخه گلي و سادگي و پاكي كاغذي سپيد، سلامي به جامعه و آغاز ...
و در سوي ديگر منم، سر در گريبان به خود مشغولم و با هر چه كه دارم خانهاي ميسازم.
در آن سو تويي كه سلامت را صدها سلام پاسخ گفت و آمدنت را تهنيت و تو خندان از اين همه استقبال ...
و در اين سو منم، به كار خود مشغول، خانهاي ميسازم.
در سويي دورتر Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1078560701548301652004-03-06T00:11:00.000-08:002004-03-06T00:13:53.360-08:00چهل و چهارمين يادداشت
به گذشته ميانديشم. من، هميشه در خلوت خود به گذشته ميانديشم. به از دسترفتهها ميانديشم و به دستآمدهها.
به شاديهايي ميانديشم كه با كلامي و ندايي و تبسمي جان ميگرفتند و امروز، آن صدا و آن كلام را ديگر توان آفرينش شادي نيست.
به شعف ناشي از ديداري ميانديشم كه سادگي و كودكي را با هم داشت و امروز به بزرگسالي كه تلخي حوادث را Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1078299613174339542004-03-02T23:40:00.000-08:002004-03-02T23:42:21.560-08:00چهل و سومين يادداشت
بسيار دانستهايم و بسيار خواندهايم و بسيار پيمودهايم.
اينگونه نبوده است؟!
بسيار بر سر و روي آرزوهايمان كوبيدهايم و بسيار از آنها مدد جستهايم و بسيار كاخ شيشهاي روياها را از نو ساختهايم.
اينگونه نبوده است؟!
من و تو در دو خانهايم، روبهروي هم، در يك صفحه شطرنج! تو سياهي و من سپيد. و يا شايد تو سپيدي و من سياه. چه فرق دارد؟ من و تو از دو Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1078040608361128832004-02-28T23:43:00.000-08:002004-02-28T23:45:33.700-08:00سومين داستان
روزگاري در يك روستاي دور، دختركي زندگي ميكرد جوان و زيبا كه در همه دنيا جز يك پدر و مادر كهنسال و يك بز جوان و يك فانوس پير، ديگر چيزي نداشت.
دخترك با اين فانوس سالها بود انس گرفته بود. فانوس در شبهايي كه خوابش نميبرد با او بيدار ميماند، اگر كتاب ميخواند با او كتاب ميخواند، اگر ميخواست شبي تاريك از خانه بيرون برود همراه او بود، ... حتي شبي Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1077951047897159442004-02-27T22:50:00.000-08:002004-02-27T22:52:52.090-08:00چهل و دومين يادداشت
براي ما كه سالها جنگيدهايم، چه سخت است اين با خود جنگيدنها!
چه سخت است در درون خود، با درون خود جنگيدن! چه طاقتفرساست به خود گلوله زدن و از خود تركش خوردن ...
ببين كه چه ميلرزاند اين انفجارهاي پياپي، وجودم را به تمامي.
اين كندن و به دور انداختن - اگر تواناييمان باشد - چه جانگداز است.
چه بيچارهايم ما كه خود به جان خود افتادهايم Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1077605671698357852004-02-23T22:54:00.000-08:002004-02-23T22:56:32.640-08:00چهل و يكمين يادداشت
زندگي و مرگ درسهاي بسيار دارند، آموختني ...!
* * *
«... تولد تيريست كه به قلب مرگ ميخورد! هميشه مرگ به سخره ميگيرد اميد و نشاط زندگي را. بزرگ ميشويم. نوزادي هستيم سرشار از زندگي. مرگ عقب مينشيند. مدرسه و جامعه و فردا، در انتظار مايند. بيست ساله ميشويم، در اوج جواني و تندرستي. مرگ را چارهاي جز عقبنشيني و Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1077360969440880102004-02-21T02:56:00.000-08:002004-02-21T02:58:06.716-08:00چهلمين يادداشت
براي روزهاي روشن فردا، خانهاي خالي بخواه!
خانهاي خالي كه در آن نه مديحهاي از عشق باشد، نه زمزمهاي از ناداني.
بگذار در خانه خالي تو نه نشاني از آنان باشد كه "عادت و خودخواهي" را درآميختهاند و به ريا به نام "عشق" به تو مي فروشند، نه آنان كه ناپدرانه، بهر حقيرترين لذات و هوسرانيها، لگد بر عاطفه و جواني تو ميكوبند.
خانهاي خالي بخواه! Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1077099766982472382004-02-18T02:22:00.000-08:002004-02-18T02:24:41.733-08:00دومين داستان
... درخت جوان حتي ديگر چشم ديدن باغبان را نيز نداشت!
- اين باغبان پير هر روز برايم خواب تازهاي ميبيند.
درخت يادش ميآمد سالها پيش، درست زماني كه شاخ و برگي بلند كرده بود و به بلندي و جواني خود مينازيد، باغبان از راه رسيده بود و شاخههايش را كوتاه كرده بود و درخت كوچك را غمگين و عصباني باقي گذاشته بود. سال بعد، وقتي كه درخت نوجوان داشت Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1077008097499606122004-02-17T00:54:00.000-08:002004-02-17T00:56:51.530-08:00دستها
داشتم به دستها فكر ميكردم. اين انديشه دير زماني نيست كه به سراغم آمده است و حال نيرويي كه مرا ياراي مقابله با آن نيست مرا واميدارد كه دست بر نوشتني اينچنين برم.
دستها، دستهايي كه به سويت دراز ميشوند. دستهايي كه پرند از تمنا، خواهش، يا شايد خستهاند از بيصدايي و تكنوايي.
هيچ به دستهايي كه تو را ميطلبند انديشيدهاي؟ ميدانم در طول دوستيهايت از Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1076745316220206802004-02-13T23:55:00.000-08:002004-02-13T23:57:06.403-08:00چهارمين شعر
امروز را نگران توأم
نگران تويي كه نميخواهم نامت را بلند بنويسم
نگران تويي كه
بين اينهمه آهن و اندوه گم ميشوي،
و يكشنبهها آنقدر طول ميكشد
كه من شكل پيري خود ميشوم.
امروز را نگران توأم
امروز را كه از خواب جهان بيدار شدهام،
امروز كه فردا را به دستهاي تو سپردهام،
امروز كه نامههايم در باد گم ميشوند،
و تو نميپرسي براي چه اينهمه
پشت Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1075898486772552842004-02-04T04:41:00.000-08:002004-02-04T04:43:07.216-08:00سي و نهمين يادداشت
راه بسياري آمدهايم من و تو، باهم و بيهم.
وقتي به پشت سر، به امتداد دوردست راه آمدهام مينگرم، گلهاي خشك يادآور گذشتهاي شيرينند.
امروز و اينجا محال است بييادي از ديروز و آنجا بگذرد. ياد تو و خاطرات تو حتي روياهاي مرا نيز آشفته كرده است.
تلخ است انديشيدن با خود كه حتي وقتي نيستي نيز زندگي آهنگي چون گذشته دارد. فكر اينكه بود و نبودت Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1075645224034113242004-02-01T06:20:00.000-08:002004-02-01T06:22:01.936-08:00سي و هشتمين يادداشت
ميدانستم حتي اگر از سرنوشت خود نيز بگريزم از سايه خود نخواهم توانست گريخت كه تو چون سايه من بودي سالها!
امروز كه ميروم تا به مدد پيوند زناشويي از گذشته و خاطرات خود بگريزم، ياد تو چون سايه در تعقيب من است.
اي كاش كه بودي و همه نور بودي. نه چون سايه كه چون آغوش بهر نور و روشنايي ميگشايد، سياهتر و تاريكتر ميشود.
مدتهاست ميشنوم Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1075204149591510412004-01-27T03:49:00.000-08:002004-01-27T03:50:42.123-08:00سي و هفتمين يادداشت
كوچك خوب ديروز دور من!
من امروز دلتنگم!
دلتنگ ديروز، دلتنگ فردا، دلتنگ غروب، دلتنگ بهار، دلتنگ تو.
من امروز خاليم، من امروز تنهايم!
من امروز پذيرفتهام كه براي دوست داشتن بهايي گزاف پرداختهام اما هرگز متاعي بدست نياوردم.
من امروز غمگينم و به جاي هميشه خالي تو مينگرم.
چه بدل بود دوستي، چه بدل بود ايثار، چه بدل بود همه آن عشق و Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1074596638038804092004-01-20T03:03:00.000-08:002004-01-20T03:05:23.996-08:00سي و ششمين يادداشت
گناه كه بدانم اگر امروز نيستيم در كنار هم؟!
گناه كه بدانم اگر امروز از آن خندههاي كودكانه، تنها خاطرهاي خوش برايم باقي مانده است؟
گناه كه بدانم اگر امروز تو تنهايي به سراي خود و من غمگين از سراي تو؟
گناه كه بدانم اگر من و تو نياموختيم رمز و راز خوشبختي را و متلاشي كرديم سعادت خود را؟
گناه كه بدانم كه تو چنين سادهنگر و نادان بزرگ Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1074334224310802662004-01-17T02:10:00.000-08:002004-01-17T02:11:47.186-08:00سي و پنجمين يادداشت
زمان خواهد گذشت و تو بزرگ خواهي شد. آنقدر بزرگ كه ديگر حتي در خاطر من جاي نميگيري.
من و قلمم كه امروز در دغدغه آموختن و بيدار كردن توايم فردا نخواهيم بود و تو شايد، با گرد پيري نشسته بر گونهها، به امروز حسرتمندانه بنگري.
گاه تخيل ميكنم كه من امروز به تو اينگونه آموختم، تو فردا گر بخواهي بياموزي چگونه خواهي آموخت؟ چگونه خواهي آموخت Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1074074377801891752004-01-14T01:59:00.000-08:002004-01-14T02:00:57.043-08:00سي و چهارمين يادداشت
... شباهنگام كه تو آسوده خفتهاي من بيدارم.
تو كه باري بر زمين گذاردهاي و يا به كناري فكندهاي، من به دوش ميكشم تمام اندوه خاطرات اين سالها را.
چو به آينه بنگري امروز ميبيني و چو آلبوم خاطرات بگشايي ديروز را.
«آينه به تو ميگويد چه جواني و زيباروي، خاطرات طعنه ميزند كه چه كودك بودي و خردسال.
آينه ميگويد امروز را بنگر كه چه Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1073813230669629782004-01-11T01:27:00.000-08:002004-01-17T02:12:47.793-08:00سي و سومين يادداشت
سالهاست كه با خود عهد كردهام آن هنگام كه دلتنگ و غمگينم، دست به قلم نبرم. چه هرگز نميخواهم سياه و تلخ و نااميد بنويسم، اما چه كنم كه گاه سرنوشت آنچنان پيش پاي مينهد كه چارهاي نميبينم.
* * *
ميانديشم زيبارويان و توانگران سيهروزترين مردمانند چه هرگز نخواهند فهميد چه زيباست و لذتبخش، دوستشان بدارند ديگرانPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1073459309651945252004-01-06T23:08:00.000-08:002004-01-06T23:09:42.543-08:00سي و دومين يادداشت
بيا تا دوباره كودك شويم همچون گذشتههاي دور!
بيا تا بگذريم از هر آنچه والدين ما، اطرافيان ما، حتي دوستداران ما به ما هديه كردند.
بيا تا چون ابلهان تاريخ نگرديم بدنبال برتري علم و ثروت كه چه بسياري از دست دادند بهر اين دو متضاد، انسانيت را.
بيا تا آنجا كه تاخت انديشه به ميان ميآيد، آرزوهايمان را بازگو كنيم. همه آن آرزوهاي كوچك و بزرگي Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1073114255728140832004-01-02T23:17:00.000-08:002004-01-02T23:22:10.623-08:00سي و يكمين يادداشت
... و تو ميپنداري كه زمان را ياراي آن است كه عداوتها و كينهها را خاكستر سازد؟!
... و تو ميپنداري كه من روزي بازخواهم گشت، بييادي از گذشته، سرخوش و شادمان؟
... و تو ميپنداري كه ما را نيز ياراي آن نبود كه خنجري بسازيم از گذشتهها و صيقل دهيم آن را در گذراي زمان كه شايد - حتما - روزي به كار آيد و آن روز نيز ما باز در كنار هم خواهيم بود، Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1072864140467625752003-12-31T01:49:00.000-08:002003-12-31T01:51:33.373-08:00فصلي تازه، براي آغازي دوباره
يك سال و اندي پيش بود كه به هدفي و نيتي بار ديگر آغاز كردم اين سياه مشقهاي دلتنگ را تحت عنوان «ياداشتها» از شماره يك الي سي. ديروز را هدفي بود و اميدي كه تا اين هر دو جمع باشند در تو، به هر كاري قادري.
اين دوباره نوشتن را از بهر چه آغاز كنم؟ مرا پيماني بود با كسي كه بنويسم تا بياموزانم كه آن پيوند گسست و چون پيوند گسسته Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1072533128053596862003-12-27T05:52:00.000-08:002003-12-27T05:59:00.780-08:00فصل دوم : در برابر باد
مقدمهاي براي فصل دوم
شايد بايد همه چيز واقعا در همان روز به پايان ميرسيد. اما ...
ماهي و فصلي را بي هم گذرانديم و آشتي سادهتر از آن چيزي كه تصور ميكرديم به سراغمان آمد.
نوشتههاي ابتدايي اين فصل در دوران قهر نوشته شد و چند تايي هم در دوران آشتي و در انتها باز ...
راستي ...!
در آن دوران بعضي از حوادث زندگي، با حوادث مشابهاي در زندگي دوستي ديگر پيوند خورد و بدين ترتيب Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1072259281089583872003-12-24T01:48:00.000-08:002003-12-27T05:55:22.983-08:00قصهها به پايان نميرسند.
راويان، قصهها را ميكشند!
شايد وظيفهايست تشكر از همه كساني كه در اين چند ماه با من بودند و با نظرها خود مرا نشويق به ادامه داستان كردند. و شايد تنها هديهاي كه مي توان به دوستان ناديده داد!
پس تشكر از :
گلابتون عزيز كه در ابتدا كنارم بود اكنون قطعا درگير مشكلات زندگي و فراموشي گذراي حاصل از آن.
سوفياي خوب كه فرسنگها دوري هم دوستي را خاطرش نبرد.
شقايق، كه از خواندن Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1070712397174727982003-12-06T04:06:00.000-08:002003-12-06T04:07:18.686-08:00فرصتي كوتاه براي تعمقي دوباره!
ايستادن در بين فصول!
در نقطه اوج فصلي خزان زده و پاييزي!
من پرتره ميكشم! نويسنده نيستم! فقط نقاشي ميكنم! دوراني از كودكيم را! رو به آينه نشستهام! تخيل نميكنم، دروغ نميبافم، هر آنچه ميبينم ميكشم. و تو! خواننده نه، كه بينندهاي.
...
آري! استراحتي كوتاه براي من تا ورق پارههايم را گرد آورم و فصل تازهاي آغاز كنم ...
و براي شما تا كه هر چه تا به امروز خواندهايد و Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1070443166324416282003-12-03T01:19:00.000-08:002003-12-03T01:25:54.420-08:00... و سرانجام، پايان
باران مرا به ياد قصههاي تلخ و بيسرانجام مياندازد. قصههايي كه در آن فراوانند بازيگراني كه عاشقانه به هم مهر ميورزند، ايثار ميكنند و عهد ميبندند كه حتي لحظهاي بيياد هم نپايند و نمانند ... و باران هميشه لحظه دلگير جداييست.
امروز كه براي من روز بزرگ و باارزشي است، ناچار ميبايد آغازگر پاياني باشد و من امروز را بيتو - اما نه بيياد تو - آرام و آسوده آغاز نكردهام.
در اين Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1070089493111491332003-11-28T23:04:00.000-08:002003-11-28T23:05:27.530-08:00سيامين يادداشت
... و سرانجام پايان يافت!
شايد هرگز هيچ كس جز خود من درك نكند كه چه دردناك بود اين پايان و چه دردناكتر بيتفاوتي تو از اين پايان.
نميدانم تو خود تاكنون با خود انديشيدهاي كه با رفتن من چه چيزهايي را از دست خواهي داد ولي من بسيار انديشيدهام و وقتي به گذشته مينگرم و به اين سالهاي آشنايي چيزي نمييابم.
تو هرگز براي من دوست نبودي، هرگز يار نبودي، هرگز همزبان نبودي، هرگز همدرد نبودي، Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1069588387908477002003-11-23T03:53:00.000-08:002003-11-23T03:56:42.216-08:00بيست و نهمين يادداشت
اين با خشم و غضب به گذشته نگريستن و از خاطرات گريختن شايسته نيست.
آيا براستي تو، يادآوري خاطرات تلخ و اشتباهات گذشته را از سوي هر كس، محاكمهاي براي خود ميداني؟ حتي حاضر نيستي چيزي از آنها به خاطر بياوري، ولو براي پندآموزي؟
انديشمندي ميگفت: «ملتي كه تاريخ خود را نشناسد ناگزير آن را تكرار خواهد كرد.» و من امروز به تو ميگويم: «آنكه گذشته خود را به فراموشي بسپارد و از آن عبرت Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1069501463318298132003-11-22T03:44:00.000-08:002003-11-22T03:44:50.560-08:00بيست و هشتمين يادداشت
عزيز من!
هرگز براي لحظهاي حتي، به اين نينديش كه من ميروم تا دانسته يا نادانسته تو را بيازارم!
هرگز اين چنين مگو، نباش و نينديش كه من حتي لحظهاي چون كجخردان به آزار تو دل بستهام، هرگز.
من اگر هم ميروم - حتي با عمري كوتاهتر از يك فصل بهاري - براي ساختن و آموختن ميروم. ميروم تا تو - و حتي خود - چيزهاي تازهاي بياموزي، بينديشي و ببيني. نه اين كه ويران كنم بنايي را به ارزش Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-106922412452904242003-11-18T22:42:00.000-08:002003-11-18T22:42:28.496-08:00بيست و هفتمين يادداشت
چه فرق دارد كه من باشم يا نباشم؟!
من نباشم خورشيد نخواهد تابيد؟!
من نباشم باران نخواهد باريد؟!
من نباشم تو نخواهي خنديد؟
من نباشم تو نخواهي گريست؟
من نباشم چه جايي خالي خواهد ماند؟
در عالم نياز، ذخيرهها هرگز واجب نيستند. بين اصل و ذخيره تفاوت بسيار است. اين اصليها هستند كه جايگاه محكمي براي خود ميطلبند.
من نباشم آيا تو هرگز غمگين خواهي شد؟
من نباشم آيا تو هرگز شرمگين خواهيPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1068896989691831272003-11-15T03:49:00.000-08:002003-11-15T03:53:34.216-08:00بيست و ششمين يادداشت
هرگز اين چنين درمانده از نوشتن نبوده ام و هرگز اين چنين درمانده ننوشتهام.
حتي در پس كوچههاي ذهن نيز همه جا بنبست يافتهام و در فراسوي خود براي گريختن، هيچ.
« ... و آنگاه كه گريزگاه نيابي ناچار به تخيل روي ميآوري و تخيل فاصله خواهد انداخت بين تو و واقعيت اطراف تو و آنگاه كه با توهمات انس گرفتي ديگر خود نخواهي بود. موجودي خواهي شد بهت زده و گيج كه بين زمين و آسمان معلق استPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1068667086305289092003-11-12T11:58:00.000-08:002003-11-12T11:58:03.123-08:00بيست و پنجمين يادداشت
باز هم من هستم و تو هستي و اين دل پرماجراي پند ناپذير!
باور نميكردم كه اين رفتن، عمري كمتر از فصلي تابستاني داشته باشد اما داشت و نميدانم كه اين بازآمدن چقدر خواهد پائيد.
اين رفتن و بازآمدن چيزي را دگرگون خواهد كرد. چيزي تغيير كرده است. چيزي كه تو از آن بيخبري.
اين بازگشت دوباره را اگر ميمنتي باشد ارزاني هر دو باد.
31-05-1378
Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1067760123324122132003-11-02T00:02:00.000-08:002003-11-02T00:02:02.296-08:00بيست و چهارمين يادداشت
كوچكم!
تو هنوز بسيار بايد بياموزي و به خاطر بسپاري.
ميدانم كه اين را نيز بارها تكرار كردهام شايد در قالبي ديگر و يا نوشته شده در كلامي بيهنگام، و باز ميدانم كه اين تكرارها چيزي بر ضرورت آن نميافزايد.
عزيزم! هرگز تفكر را در قالبهاي كهنه و متعصبانه محصور نكن. در اساسيترين پايههاي سنت و اعتقاد شك كن و براي اثبات درستي آنها جستجوگر باش.
... حس ميكنم كه برخلاف ظاهرت، در Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1067673445860049112003-10-31T23:57:00.000-08:002003-11-01T23:59:24.050-08:00بيست و سومين يادداشت
باور نميكردم كه روزي اين چنين نزديك پاياني بر اين دفتر بنگارم.
آري روزي من بايد ميرفتم، اما
نه اينگونه زود،
نه اينگونه سرد،
نه اينگونه تلخ ...
انگار نه انگار كه روزهايي نه چندان دور اما رفته از خاطر، با هم پيمان بستيم - نه من بستم و تو در انتظار شكستن لحظهها را شمردي - كه سالي ديگر نيز در كنار هم بمانيم كه افسوس، شايد در خاطر هم نيز نمانيم.
كوچك ديروز من!
ميدانم كه تو نه Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1067407224150750812003-10-28T22:00:00.000-08:002003-10-28T22:01:35.860-08:00بيست و دومين يادداشت
«بايد حقايق زندگي را پذيرفت و باور كرد.»
آري! بخاطر ميآورم كه خود اين سخن را پيش از اين بارها به تو گفته بودم و امروز خود نيز ميپذيرم و باور ميكنم.
مرگ دوستي را نيز بايد باور كرد ... و افسوس كه ما دوستي را نيز فاني ميپنداريم و براي آن تولد و مرگي خواهانيم.
«... و ما خانهاي داشتيم و محبتي و سفرهاي گسترده كه خود آن را حرمت نگه نداشتيم و بازيچه پنداشتيم و امروز بر سر سوزاندن Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1066583604954598632003-10-19T10:13:00.000-07:002003-10-19T10:16:31.506-07:00بيست و يكمين يادداشت
دويدن تو را خسته نميكند. وه! كه چه عالميست كودكي…
* * *
آري دويدن … دويدن بياموز … گريختن تمرين كن …
بايد بتواني از هر چه كه متعلق به گذشته است بسرعت بگريزي!
«خيال كن حيواني در تعقيب توست! جانوري مخوف و لجام گسيخته كه جز دريدن تو و آينده تو نميانديشد. اصلا خيال كن دزدي بهر دزديدن تنها داشته تو به سراغت Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1066464667787058692003-10-18T01:11:00.000-07:002003-10-19T10:10:47.746-07:00بيستمين يادداشت
دوست كوچك من!
من و تو روزها، بل سالها از هم دور افتادهايم.
انسانها لحظه هاي سرخوشي و شادماني را به راحتي از كف ميدهند اما به راحتي از ياد نخواهند برد.
من و تو چه ساده با هم بودن و در كنار هم بودن را به باد سپرديم. شايد دست تقدير بود و يا دستهاي پنهان ديگر، اما هر چه بود از پس قلبهاي ما برنيامد.
نميدانم، شايد آن اندوختهاي از محبت كه ما هر دو در نهانخانه دلهايمان حفظ ميكرديم Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1066141391499158342003-10-14T07:23:00.000-07:002003-10-14T07:25:24.356-07:00سومين شعر
قاصدك! هان چه خبر آوردي؟
از كجا و از كه خبر آوردي؟
خوش خبر باشي، اما، اما
گرد بام و در من
بي ثمر ميگردي.
انتظار خبري نيست مرا
نه زياري نه ز ديار و دياري - باري،
برو آنجا كه بود چشمي و گوشي با كس.
برو آنجا كه ترا منتظرند.
قاصدك!
در دل من همه كورند و كرند.
دست بردار از اين در وطن خويش غريب
قاصد تجربه هاي همه تلخ
با دلم ميگويد
كه دروغي تو دروغ،
كه فريبي تو فريب.
قاصدك! هان، ولي ... آخرPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1066030237834477012003-10-13T00:30:00.000-07:002003-10-13T00:30:37.563-07:00خاطرات 4
من هرگز عادت نداشتم و ندارم كه واقعيات را به كناري بزنم و با تخيلات سرگرم شوم و يا اينكه تخيلات و توهمات خود را جزئي از زندگي بدانم. من هميشه ميدانستم و ميدانم كه تو نه تنها براي من احترامي قائل نبودي، بلكه همان اندك علاقه و اعتمادي كه لازمه هر دوستي ميباشد را نيز نسبت به من نداشتي، پس چگونه بود كه من با وجود اين مسائل كه تكرار ميكنم از آنها آگاه بودم و به درستي آن ايمان داشتم در كنار Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1065852459384331382003-10-10T23:07:00.000-07:002003-10-10T23:07:39.440-07:00نوزدهمين يادداشت
باور ندارم كه اين گونه تلخ زيستن را باز بتوان زندگي ناميد.
گاه كه اين گونه تو را نااميد و اندوهگين مييابم با خود ميانديشم كه چگونه ممكن است عزيزترين كسان ما چنان بر روح و روان ما سخت بگيرند و بر ما محدوده بتراشند كه دختري در عنفوان جواني و سبكباري اين چنين درمانده و خسته از زندگي و نااميد از راه نجات، زانوي غم در آغوش بگيرد و از تو نيز درشگفتم كه چگونه به زندگي ميانديشي كه اين Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1065628268613163802003-10-08T08:51:00.000-07:002003-10-08T08:51:08.830-07:00هجدهمين يادداشت
قلم به دست گرفته ام و آماده نوشتنم بي آنكه بدانم چطور افكار به هم ريخته خود را با نثري ساده و روان بر روي كاغذ بياورم. در نهانخانه انديشه ام كلمات بي هيچ مقصدي در كنار هم رديف ميشوند و آرام ميگيرند، بي آنكه تداعي كننده خواسته اي، حرفي و يا جمله اي باشند.
ميخواستم اينبار براي تو از مرگ بنويسم. از آنانكه روزي هستند و دگر روز نخواهند بود. از همه عزيزاني كه روزي خواهند رفت و تنها از Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1065326133742334142003-10-04T20:55:00.000-07:002003-10-04T20:55:33.093-07:00خاطرات 3
من و تو در خوشي يا ناخوشي در كنار هم نبوديم! من بودم با تويي كه هميشه سايه ديگري را بر سر داشتي و هرگز نخواستي از زير اين سايه بيرون بيايي. سايهاي نه چندان تاريك كه لااقل براي من در زير آن جايي نبود اما من ماندم! در زير يا بيرون اين سايه من ماندم. من ماندم و روزها را تا روشنايي شمردم ولي افسوس! افسوس كه براي تو روشنايي فرا رسيد اما ديري Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1064756125259969612003-09-28T06:34:00.000-07:002003-09-28T06:36:19.093-07:00هفدهمين يادداشت
عزيز من! هرگز تنفر را به دل راه مده و آينه سينه را با غبار نفرت آلوده مكن.
آنان كه بدانديشند، آنان كه كجانديشند، آنان كه شادماني خود را در آزار و اذيت ديگران ميجويند، شايسته ترحم و دلسوزي ما هستند نه نفرت و بيزاري.
براي آن كجانديشان بددهان صميمانه دل بسوزان.
آنها آنچنان در بند و اسارت اخلاق بد و ناپسند خود هستند كه شايسته نفرت تو نيستند.
26-05-1377
Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1064649240579856472003-09-27T00:50:00.000-07:002003-09-27T00:57:25.736-07:00خاطرات 2
در آن روزهاي دور، براي من تازه پدر شده، همه چيز تازه شده بود ...
و تو شايد نه پدري ميخواستي و نه آشنايي، نه دوستي و نه همزباني. اگر براي من در اين جهان نو شده ستارهاي بودي، من براي تو يك فصل زودگذر بودم و بس و افسوس كه چقدر دير ميگذرد اين فصل زودگذر.
در اين سو من بودم، با دنيايي احساس و عاطفه و شور و حال يك پدر واقعي. پر رنگ پر رنگ، و در ديگر سو تو، خالي از هر گونه احساسي، بيروح، خشك وPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1063925802368918382003-09-18T15:55:00.000-07:002003-09-18T16:26:39.570-07:00خاطرات 1
هميشه بازگشت به گذشته و يادآوري خاطرات شيرين آن دوران به من آرامش ميبخشد. دوران كودكي، بيخبري و بيتجربگي.
اين به گذشته نقب زدن و به خاطرات بسان عزيز از دست رفته نگريستن عادتي نيست كه زائيده مشكلات امروز من باشد چه من از كودكي تا حال هميشه با اين خاطرات زندگي كردهام و به حال از دست رفتهها چه بسا گريستهام.
بخاطر ميآورم آن روزي را Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1062963575265143162003-09-07T12:39:00.000-07:002003-09-07T12:47:49.663-07:00دومين شعر
...
كوه بايد شد و ماند،
رود بايد شد و رفت،
دشت بايد شد و خواند.
در من اين جلوه اندوه زچيست؟
در تو اين قصه پرهيز - كه چه؟
در من اين شعله عصيان نياز،
در تو دمسردي پائيز - كه چه؟
حرف را بايد زد!
درد را بايد گفت!
سخن از مهر من و جور تو نيست.
سخن از
متلاشي شدن دوستي است،
و عبث بودن پندار سرورآور مهر.
آشنايي با شور؟
و جدايي با درد؟
و نشستن در بهت Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1062532049539732882003-09-02T12:47:00.000-07:002003-09-02T12:49:00.810-07:00شانزدهمين يادداشت
دوست عزيز! بيا تا هر دو انتقادپذير باشيم. نه توي تنها! هر دو باشيم.
بيا تا مپنداريم آنكه ما را مورد نقد و بررسي خود قرار ميدهد، قصد دارد بيرحمانه بر ما بتازد.
بيا تا باور داشته باشيم آنانكه عيب ما را به ما مينمايانند، دشمنان ما نيستند.
اصلا! بيا تا از دشمنان و بدخواهان خود نيز، هر چه ميگويند بشنويم.
چه عيب دارد؟! مگر شنيدن تنها به ما آسيبي ميرساند؟Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1062281401104744952003-08-30T15:10:00.000-07:002003-08-30T15:11:46.593-07:00پانزدهمين يادداشت
آن هنگام كه كودك بودم، يا نوجواني تنبل و بازيگوش، گاه و بيگاه مورد خشم و غضب آنها كه «بزرگترها» ميناميم، قرار ميگرفتم.
اين كه دليل آن چه بود تفاوتي نميكرد. بزرگترها هميشه دليلي براي تنبيه ما مييافتند!
بخاطر دارم كه پيش از رسيدن لحظات سخت تنبيه - كه هميشه كسي پيدا ميشد تا نويد رسيدنش را بدهد - براي دلداري خود ميانديشيدم : « اين Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1062179945718585342003-08-29T10:59:00.000-07:002003-08-29T10:59:50.240-07:00چهاردهمين يادداشت
...رها ميشويم. سياهي است. تاريكي است. ميدويم. به ديوار ميرسيم. گريز نيست.
به عقب برميگرديم. كوچك ميشويم. آنقدر كوچك كه ديگر نياز نباشد در هر گذر خوارمان دارند...
* * *
... پدر را ميبينم، با نان داغ در دست. بوي خوش نان پيچيده. خوشي نيز لحظهاي از ميان لحظههاست.
باد بوي خوش را ميبرد.
غصهها لحظههاي خوش را Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1062009211068448612003-08-27T11:33:00.000-07:002003-08-27T11:34:03.736-07:00اولين شعر
تو به من خنديدي
و نميدانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه،
سيب دندانزده از دست تو افتاد به خاك
و هنوز
سالها هست كه در گوش من آرام،
آرام
رفتن گام تو تكرار كنان،
ميدهد آزارم
و من انديشهكنان
غرق اين پندارم
كه چرا،
- خانه كوچك ما
سيب نداشت.
حميد مصدق Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1061583015042746932003-08-22T13:10:00.000-07:002003-08-22T13:10:15.100-07:00سيزدهمين يادداشت
روزي ناگزير من نخواهم بود! روزي ناگزير.
در آن روز من ديگر نخواهم بود كه تا با حوصله و صبر پاي سخن دل تو بنشينم و گوش فرا دهم.
من ديگر نخواهم بود تا با غم تو غمگين شوم و با شادي تو بخندم. نخواهم بود تا بهر تو قصهاي بنگارم كه تنها خوانندهاش خود باشم.
من ديگر نخواهم بود تا محبت مرا به رايگان به ديگري بفروشي، من ديگر نخواهم بود كه براي Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1060715455154958552003-08-12T12:10:00.000-07:002003-08-22T13:04:22.030-07:00دوازدهمين يادداشت
گويا هميشه نگران تو بودن سرنوشت من شده است.
هميشه نگران تو هستم. چه آن هنگام كه در راه خانه و مدرسه خوشحال و سبكبار با دوستان به قدمزدن ميپردازي، چه آن هنگام كه شب، خسته از روزهاي از تو خستهتر، در بستر آرامش خوابيدهاي.
چه در فشار و چه در رهايي... هميشه و همه جا نگران توام.
«با سرنوشت ميتوان جنگيد!» اين را كسي به تو ميگويد كه Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1060544307244931522003-08-10T12:38:00.000-07:002003-08-10T12:40:22.450-07:00يازدهمين يادداشت
دوست من! ما هر دو داشتههاي زياد و بعضا با ارزشي داريم كه بايد از آن حفاظت كنيم.
نگهداري هر چيز با ارزش آداب و روش خود را دارد كه بايد آن را بياموزي تا در نگهداري آن موفق باشي و بدان كه در اين مراقبت اگر اشتباه كرده و جاي دو چيز را با هم عوض كني، شايد فرصتي براي پشيماني و افسوس نيابي.
آيا واقعا تو از زندگيات - كه بسيار با ارزش است - Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1060329108342458172003-08-08T00:51:00.000-07:002003-08-08T00:59:10.326-07:00دهمين يادداشت
گاهي اوقات كه به گذشتهها و به سالهاي كوتاه عمر فكر ميكنم، ميبينم كه ما، در گذر زمان، چه چيزهاي زيادي آموختيم و چه بسيار چيزها كه نياموختيم.
پدر و مادر به ما آموختند چگونه بخوبي راه رفتن و حرف زدن آنها را تقليد كنيم ولي نياموختند كه چگونه راه برويم و حرف بزنيم.
مدرسه و مردم و جامعه اما، همه و همه به ما تقليد كردن آموختند. آموختند كه Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1059509914482464272003-07-29T13:18:00.000-07:002003-07-29T13:19:33.483-07:00نهمين يادداشت
ما در كجاي اين جهان ايستادهايم؟!
وقتي كه به اطراف خود مينگرم در شگفتم كه براستي اينجا كجاي اين كره خاكي پير قرار گرفته است و اين مردمان چگونه مردمي هستند.
اينان از غم و گريه بيش از شادي و لبخند لذت ميبرند!
اينان هجران معشوق را بيش از وصال ميپسندند!
اينان هر فريب و نيرنگي را به نام زرنگي، بيشتر از صداقت و راستي ارج مينهند!
اينان Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1059340898539360832003-07-27T14:21:00.000-07:002003-07-27T14:22:22.430-07:00هشتمين يادداشت
من گناهكارم! آري تنها من گناهكارم!
روزي كه ميبايست در مراقبت از تو ميكوشيدم تا چنين هرز رفته و ولنگار بزرگ نشوي، كوتاهي كردم.
روزي كه اولين هرزهگرد خياباني همچون بختك به سرنوشت تو چسبيد، من كوتاهي كردم.
روزي كه بددهاني و خيرهسري تو را ديدم و سكوت كردم، كوتاهي كردم.
روزي كه پي هر گلايه و انتقادي رنجيدي و ابرو كج كردي و من هم از Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1059157712721662232003-07-25T11:28:00.000-07:002003-07-25T11:33:20.443-07:00هفتمين يادداشت
تو نيز به من درسها آموختي!
امروز من از تو آموختهام كه پس از اين هرگز محبت خود را بيريا و بيدريغ در پاي «هر كس» نريزم.
امروز من از تو آموختهام كه محبت را نيز قيمت بزنم و در ازاي كالايي برابر واگذارم.
امروز من از تو آموختهام كه همه كس را نميتوان با مهرباني و وفا تسليم كرد.
امروز من از تو آموختهام كه دوست داشتن را نميتوان به زور به كسي Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058898613637468492003-07-22T11:30:00.000-07:002003-07-22T11:30:13.620-07:00اولين داستان
ماهي در آب غوطهاي خورد و دوباره به سطح آب آمد و به بيرون نگاه كرد. درخت همان درخت، پرنده همان پرنده و زندگي همان زندگي بود. از اين زندگي خسته شده بود. ماهي با آبگير و درخت و پرنده، روزهاي خوبي را سپري كرده بود. سايه درخت پناه او در آفتاب داغ تابستان بود و آواز پرنده صوت دلانگيز بهار و آبگير ...! آبگير دوستش داشت و او هم آبگير را دوست Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058796530919342662003-07-21T07:08:00.000-07:002003-07-21T07:08:50.966-07:00ششمين يادداشت
عشق ادعا نيست عزيز من، اثبات است!
بايد بياموزي كه چگونه به همه كساني كه دوستشان داري اثبات كني كه دوستشان داري. اگرچه تو هرگز نتوانستي دوست داشتن واقعي را درك و تجربه كني.
به خودخواهي خود نام دوست داشتن مگذار! لجبازي و حسادت خود را دوست داشتن مدان و انس و عادت را عشق مشمار.
آنچه تو دوست داشتن ميپنداري از دوست داشتن واقعي فرسنگها دورPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058729527336763292003-07-20T12:32:00.000-07:002003-07-25T11:36:39.646-07:00پنجمين يادداشت
بارها با تو از ضرورت دلجويي از كساني كه دوستمان دارند ولي از ما رنجيدهاند، سخن گفتم.
عزيز من! اي كاش ميدانستي كه زخم كدورت و كينه چگونه پايههاي محكمترين دوستيها را سست و نابود ميكند.
اي كاش ميدانستي كه قديميترين دوستيها چگونه با كوچكترين اشتباه از هم ميپاشند و فرو ميريزند.
اي كاش ميدانستي و قدر دوست ميدانستي! اي كاش...
دوست مانند Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058631765442885552003-07-19T09:22:00.000-07:002003-07-19T09:22:45.490-07:00چهارمين يادداشت
عزيز من! هرگز ادعاي آناني را كه براي رضايتت از هر گونه مخالفتي با تو اجتناب ميكنند و بدترين اخلاق را نيز در تو ميپذيرند، بيچون و چرا نپذير!
عشق پاك از عشقهاي تند و زودگذر دوران نوجواني فرسنگها فاصله دارد.
بيعشق زندگي ناقص خواهد بود و عشقي زندگي را كامل خواهد كرد كه با منطق همراه باشد نه با تمايلات زودگذر جسماني.
آنكه تو را با تمامي ناملايماتتPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058555175379856672003-07-18T12:06:00.000-07:002003-07-18T12:06:15.456-07:00سومين يادداشت
ما منقرض شدهايم عزيز من! منقرض شدهايم.
در سالهاي دور، اين خاك، مأمن مردان و زناني بود پاك و بيآلايش، سرشار از محبت و صفا و يكرنگي .
در خانهها به روي هر رهگذري باز بود و در هر خانهاي سفرهاي گسترده.
گوش مردم به هر تهمت و ناروايي بسته بود و زبانشان در كام جز به حق نميگرديد و آغوششان بهر هر كمكي باز.
اگر يتيمي، بيپناهي، فقيري گرسنه بود و Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058370240872115002003-07-16T08:44:00.000-07:002003-07-16T08:44:00.880-07:00دومين يادداشت
در انتخاب دوست دقت كن! بخاطر داشته باش مهمترين شرط در داشتن دوستيهاي خوب و با ثبات، انتخاب دوستي شايسته است.
دوستانت را از آزمونهاي سخت بگذران! موفقيت آنها در اين آزمونها به اعتماد و اعتبار دوستي ميافزايد.
به ياد داشته باش! اوج حقيقت و اوج كذب از هم قابل تمييز نيستند. مردم بزرگترين دروغگويان را با پاكترين و صادقترين افراد اشتباه ميگيرند و Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058200068687443222003-07-14T09:27:00.000-07:002003-07-14T09:28:40.543-07:00اولين يادداشت
شايد لازم باشد كمي بيشتر با هم بحث كنيم و به گفتگو بنشينيم!
من شخصا عقيده دارم كه دوستان - همه كساني كه دوستشان داريم - باارزشترين سرمايهاي هستند كه هر انساني ميتواند در زندگي بيابد و بايد با تمامي توان از اين سرمايه حراست كند.
زندگي ما و اطرافيان ما پر از قصههاي ناكامي در دوستي است و دوستاني كه در پي فرصتي بودهاند تا به ياران خود ضربه Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058115439402793492003-07-13T09:57:00.000-07:002003-07-13T09:59:24.176-07:00سرآغاز سخن
براي آغاز هرگز دير نيست حتي اگر آغازي دوباره باشد.
سالها پيش بود شايد، بدرستي بخاطر ندارم چند سال. هنگامي كه در آغاز نوجواني براي اولين بار دست به قلم بردم و نوشتن آغاز كردم سرشار از احساس بودم و شور جواني و بسيار ناپخته و خام. امروز از منظر 25 سالگي گذشته بسيار دور است و «من» قديم بسيار كوچك و خردسال. اما اين «من» 25 ساله، امروز ديگر خالي از شور و Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1058007860550131742003-07-12T04:04:00.000-07:002003-07-12T04:11:11.430-07:00ابتداي كلام : آشنايي ...
اين صبح، اين نسيم، اين سفره مهيا شده سبز، اين من و اين تو، همه شاهدند
كه چگونه دست و دل به هم گره خوردند ... يكي شدند و يگانه.
تو از آن سو آمدي و او از سوي ما آمد، آمدي و آمديم.
اول فقط يك دل دل بود، يك هواي نشستن و گفتن.
يك بوي دلتنگ و سرشار از خواستن، يك هنوز با هم ساده.
رفتيم و نشستيم، خوانديم و گريستيم.
بعد يكصدا شديم،Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1057920287345400882003-07-11T03:44:00.000-07:002003-07-12T09:06:25.520-07:00فصل اول : خانهي پوشالي
به پندار تو :
جهانم زيباست،
جامهام ديباست،
ديدهام بيناست،
زبانم گوياست،
قفسم هم طلاست
بر اين ارزد كه دلم تنهاست؟
معيني كرمانشاهيPejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5567410.post-1057901261703069932003-07-10T22:27:00.000-07:002003-07-12T09:05:26.933-07:00جوان بودم! 23 ساله شايد و در سال 75. سالي و سني كه دوست داشتن هنوز مجاز بود و دل بستن راحت!
خام نبودم كه به هر طنازي و عشوهگري، عنان از كف بدهم. اما هنوز راهها بايد ميپيمودم و راههاي طولاني و دشوار، هميشه آغازهاي سادهاي دارند و اين نيز آغازي بود به همان سادگي!
زمستان 75 بود – وه كه زمان چه زود ميگذرد – من 23 ساله و او 15 ساله. آنقدر كوچك بود كه حتي دوست نناممش.
ميگويند انسانها تنها يكبار Pejmanhttp://www.blogger.com/profile/09282022906907663496noreply@blogger.com0